Blog

Notariusz, z racji wykonywanego zawodu, jest zobligowany prawem do zachowania tajemnicy służbowej. Obowiązek dochowania tajemnicy służbowej nie ustaje nawet po zaprzestaniu pełnienia funkcji notariusza, czy też likwidacji kancelarii, której pracownicy także winni go przestrzegać.

Wymóg ten jest aktualny i wiążący dożywotnio, nie tylko co do treści dokumentów, ale i okoliczności ich powstania. Zasadą dyskrecji obłożone są wiadomości towarzyszące wykonywanym czynnościom, zdarzenia i powody, dzięki którym doszło – bądź nie – do sformalizowania konkretnej czynności notarialnej. Zatem; tajemnica obejmuje nie tylko treść czynności, ale także fakt jej dokonania lub niedokonania oraz wszelkie informacje i związane z nimi wypowiedzi stron czynności, ich pełnomocników i świadków.

Obostrzenia te sięgają daleko dalej, dotyczą również ograniczenia dostępu do dokumentacji notarialnej, w tym wypisów z aktów notarialnych. Wypis aktu notarialnego można wydać tylko osobom, które w tym akcie brały udział bądź osobiście, bądź przez pełnomocnika lub osobom wyraźnie (z imienia i nazwiska oraz innych danych identyfikacyjnych) w akcie wskazanym.

Obowiązek zachowania tajemnicy ustaje, gdy notariusz składa zeznania jako świadek przed sądem, chyba że ujawnienie tajemnicy zagraża dobru państwa albo ważnemu interesowi prywatnemu. W takich wypadkach od obowiązku dochowania tajemnicy zawodowej może zwolnić notariusza wyłącznie Minister Sprawiedliwości.

Skoro dowiedliśmy już, że zachowanie tajemnicy zawodowej stanowi podstawowy obowiązek etyczny notariusza jako powiernika swoich klientów, nadmienić należy, iż w trakcie dokonywania czynności notarialnych, oprócz zagwarantowanej dyskrecji, notariusz zapewnia także komfort poufnej rozmowy z klientem i warunki dla swobodnego składania oświadczeń przez strony czynności notarialnych.